Ξένα έντυπα Δημοσιεύσεις στην αγγλόφωνη εφημερίδα "LitStream" του Dr Basharat Khan, Ινδία   Η εικόνα (Ψηφίδες, 2021), (24-1-2026) Στην εποχή μας όλα γίνηκαν ΕΙΚΟΝΑ. Η θλίψη, ο πόνος, η χαρά, η επιτυχία, κάθε στιγμή, μεγάλη ή μικρή, μοιάζει χωρίς αυτή σαν να μην έχει γίνει. Κι όμως υπάρχουνε πολλές στιγμές ΖΩΗΣ που μακριά από εικόνες του πολιτισμού μας κατοικούνε. Μοιάζουνε ταπεινές, ασήμαντες, αλλ' είναι θιαμαχτές, αξιοζήλευτες, ανθρωπινές, απλά χρειάζονται επαφή, για να τις δούμε. Εκείνη τη γλυκιά ανθρώπινη επαφή που λέει πολλά για κείνους που τη ζούνε.   Των παιδιών* Σαν θερισμένα ροδόχρωμα τριαντάφυλλα στην αρχή ανθοφόρου, γονίμου έαρος των αδηφάγων πολέμων τα νεκρά παιδιά. Το βλέμμα τους τ’ αθώο, πρόωρα δύοντας, παιχνίδια, ζωγραφιές, βιβλία,… φίλους και αγαπημένους μέσα του κρατεί και την ανθρώπινη παραφορά αρνιέται.            Τ’ αφτιά τους, γιομάτα από ιαχές πολεμικές, πλέον δεν τις ακούν, μόνο τραγούδια εράσμια και νανουρίσματα της μάνας τους λυτρωτικά μες στην συμπαντική αρμονία τα κατευοδώνουν.    Το πρόσωπό τους, ζωή πριχού υποσχόμενο, χλωμό, για τ’ άγνωστο επέκεινα τραβώντας, λαμπρύνεται μοναδικά από των αστεριών το φως, ώσπου… ώσπου στη γη με δέος πάλι στρέφεται και απορώντας για τα βίαια πάθη των θνητών μέσα στο σύμπαν χάνεται ευτυχισμένο. Των πολέμων τρυφερά λάφυρα τα παιδιά, μια λέξη αρθρώνουν, πεθαίνοντας, «ΕΙΡΗΝΗ!!!».   *Συμμετοχή Πρόσκληση Συμβολών από Όλες τις Χώρες για Τμήμα Ποίησης LitStream Τεύχος 13, Τόμος 2 Παγκόσμιο Εβδομαδιαίο Λογοτεχνικό Συμπλήρωμα της Daily Headlines Today Kashmir Ειδικό Θέμα ΟΧΙ ΠΟΛΕΜΟΣ – Ο ΚΟΣΜΟΣ ΘΕΛΕΙ ΕΙΡΗΝΗ https://www.facebook.com/cbc531b4-104f-47fa-88fa-5b314fcaadbf    https://www.litstream.in/2026/03/of-children-panagiota-p-lampri.html                             The Image In our time, everything has become an IMAGE. Sorrow, pain, joy, success, each moment, great or small, seems, without it, as if it never happened. And yet there are so many moments of LIFE that dwell far from the images of our culture. They appear humble, insignificant, yet they are worth witnessing, worth envying, deeply human. They simply ask for contact, so we may see them- that gentle human touch which speaks volumes about those who live it.   Of the Children Like rose-tinted roses cut down at the dawn of a flowering, fertile spring, are the dead children of the insatiable wars. Their innocent gaze, setting too soon, holds within it games, drawings, books… friends and beloved faces, and refuses the frenzy of humankind. Their ears, once filled with warlike cries, hear them no more, only gentle songs, and their mother’s soothing lullabies send them onward into the harmony of the universe. Their faces, once promising life, now pale, drawn toward the unknown beyond, are lit in singular radiance by the light of the stars, until… until they turn again toward the earth in awe, and, wondering at the violent passions of mortals, vanish into the cosmos, at peace. The children, the tender spoils of wars, utter but one word as they die: “PEACE!”                                           . . .